به گزارش موج فارس، در حالی که شیراز خود را برای هفتمین دوره انتخابات شورای اسلامی شهر در ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ آماده میکند، خبرها از شکلگیری فهرستی حکایت دارد که میتواند یکی از بحثبرانگیزترین ترکیبهای این دوره باشد؛ لیست «شهر» با محوریت مدیران و کارکنان فعلی و سابق شهرداری شیراز.
این فهرست که گفته میشود متشکل از چهرههای اجرایی بدنه شهرداری است، با شعار کارآمدی و تجربه عملیاتی وارد میدان شده است. حامیان آن میگویند شهر به مدیرانی نیاز دارد که «مسئله را لمس کردهاند»؛ کسانی که از ترافیک و پسماند تا بافت فرسوده و پروژههای نیمهتمام را از نزدیک مدیریت کردهاند. در شرایطی که بخشی از شهروندان از وعدههای تکراری خستهاند، این ادعا میتواند برای رأیدهندگان جذاب باشد.
اما پرسش اصلی اینجاست: شورای شهر قرار است ناظر بر شهرداری باشد یا امتداد آن؟
کارشناسان شهری تأکید میکنند که تجربه اجرایی یک مزیت است، اما اگر ترکیب شورا بیش از حد به بدنه شهرداری نزدیک شود، نقش نظارتی آن تضعیف خواهد شد. شورا طبق قانون باید مطالبهگر، شفافساز و کنترلکننده عملکرد شهرداری باشد. آیا «بچههای شهرداری» میتوانند بر ساختاری که سالها در آن فعالیت کردهاند، نظارت سختگیرانه اعمال کنند؟
از سوی دیگر، رقابت این دوره تنها به این فهرست محدود نیست. جریانهای اصولگرا با ائتلافهای سازمانیافته، اصلاحطلبان و مستقلهای ایدهمحور نیز برای تصاحب ۱۳ کرسی شورا صفآرایی کردهاند. در سیستم اکثریتی انتخابات شیراز، پیروزی وابسته به انسجام لیستها، شبکهسازی محلی و اقناع افکار عمومی در فضای مجازی خواهد بود.
لیست «شهر» اگر نتواند نگرانیها درباره تعارض منافع را پاسخ دهد، ممکن است سرمایه اجرایی خود را به نقطه ضعف سیاسی تبدیل کند. اما اگر موفق شود تصویر یک شورای تخصصی، پاسخگو و شفاف را ارائه دهد، میتواند بخشی از آرای خاکستری را به سمت خود جذب کند.
این انتخابات آزمونی جدی برای سیاستورزان شیراز است:
آیا رأیدهندگان به سمت شورای «اجراییمحور» حرکت میکنند یا ترکیبی منتقد و مستقل را ترجیح میدهند؟
نتیجه هرچه باشد، یک مطالبه روشن است؛ شهروندان دیگر شورا را محلی برای جدالهای جناحی نمیخواهند، بلکه نهادی میخواهند که بتواند عملکرد شهرداری را بیتعارف نقد کند و در عین حال، پروژههای شهری را از بنبست خارج سازد.
- نویسنده : منصوره خسروبیگ
